Wielki pwrót!!

Moi drodzy na bloga powróciły kawałki muzyczne. Musiałam je wywali ponieważ nie chciało mi nic działać ale rozkminiłam problem i wszystko jest okej.
Do playlisty dodałam dwa nowe utwory mam nadzieje, że się spodoba. Utwory odnoszą się trochę do rozdziałów ale możecie ich słuchać w dowolnej kolejności. Tak więc będę pewnie dodawała nowe ale to później. 
Na razie życzę zarówno miłego czytania jak i słuchania😉
Miłego dnia i wypatrujcie nowych rozdziałów.😮😊😉

Rozdział 2: Wszystko się wali

Hej, hej witam was po niezbyt długiej przerwie. Oddaje w wasze łapki kolejny rozdzialik Syberii. Nie zabraknie w nim wspomnień i nowych zagadek, które zostaną wytłumaczone w najbliższym czasie. A teraz zapraszam gorąco do czytania.

~****~

"Jeśli ktoś kocha nas aż tak bardzo, to nawet jak odejdzie na zawsze, jego miłość będzie nas zawsze chronić." 

Joanne Kathleen Rowling – Harry Potter i Kamień Filozoficzny

            Odgłosy kroplówki i aparatury drażnił uszy, ale także dawał znać, że żyje. Po raz pierwszy od trzech miesięcy wylądowała w szpitalu. Choroba nie dawała o sobie znać do póki nie stresowała się, dzisiaj jednak wystawiła siebie i swoje zdrowie na próbę. Wiadomo nie chciała tego starała się unikać stresujących sytuacji. Jednak pojawienie się Blondie było zaskakujące dla wszystkich.

- Zmienić Cię? – nie poruszyłam się. Położył mi rękę na ramieniu. – Klara musisz odpocząć siedzisz tu od wczorajszego wieczora.

Rozdział 1 Ponowne spotkanie

                           

"Smutek jest czasem naszym ostatnim szczęściem." 

Erich Maria Remarque – Kochaj bliźniego

            Po kilku minutach staliśmy pod drzwiami naszego biura.

- No to co wracamy do papierkowej roboty. - zrobiłam zbolałą minę co jak co, ale tego nie lubiłam. Wolałam zajęcia w terenie.

- Wiesz, że ja wcale nie chcę tam iść.

- Ta wiem, ale gdy proponuję Ci, żebyś wzięła urlop to się strasznie wściekasz.

Prolog

,,Właśnie to lubię w zdjęciach - pozwalają uchwycić i przeżyć raz jeszcze szczęśliwe chwile."

Zoe Sugg – Girl Online

-Noriko!- usłyszałam krzyk ciotki. – Noriko ty uparta  dziewucho chodź na obiad.

,,Chyba śnisz”- pomyślałam i ułożyłam się wygodniej na trawie znów zatapiając w lekturze.

-Ciekawa?- zapytał miły głos tuż przy moim uchu.

-Nawet bardzo. –uśmiechnęłam się promiennie. Spojrzałam w bok. Jason leżał tuż obok uśmiechając się.

-Znów masz problemy z ciotką?- W jego głosie wyczułam troskę i zaniepokojenie.

            Odwróciłam się, żeby nie patrzeć na jego twarz. Wzięłam głęboki oddech. Spojrzałam w niebo. Przypomniały mi się wszystkie chwile spędzone razem przed śmiercią mamy. Wspólne spacery i oglądanie nocnego nieba.