Prolog

,,Właśnie to lubię w zdjęciach - pozwalają uchwycić i przeżyć raz jeszcze szczęśliwe chwile."

Zoe Sugg – Girl Online

-Noriko!- usłyszałam krzyk ciotki. – Noriko ty uparta  dziewucho chodź na obiad.

,,Chyba śnisz”- pomyślałam i ułożyłam się wygodniej na trawie znów zatapiając w lekturze.

-Ciekawa?- zapytał miły głos tuż przy moim uchu.

-Nawet bardzo. –uśmiechnęłam się promiennie. Spojrzałam w bok. Jason leżał tuż obok uśmiechając się.

-Znów masz problemy z ciotką?- W jego głosie wyczułam troskę i zaniepokojenie.

            Odwróciłam się, żeby nie patrzeć na jego twarz. Wzięłam głęboki oddech. Spojrzałam w niebo. Przypomniały mi się wszystkie chwile spędzone razem przed śmiercią mamy. Wspólne spacery i oglądanie nocnego nieba.

-Szczerze mówiąc mam dość tego jak traktuje mnie, Anako i Arszme.

-Czyli jest, aż tak źle?            

-Tak – przymknęłam powieki- A ostatnio sytuacja się pogorszyła…- Zamknęłam oczy, aby powstrzymać łzy  napływające do oczu . Nie udało się jedna spłynęła po moim policzku. Poczułam delikatną dłoń Jasona , kiedy ocierał mi łzę. Po chwili zamiast niej na policzku znalazło się coś innego bardziej miękkiego i ciepłego.  Otworzyłam  gwałtownie oczy w chwili gdy podnosił się z ziemi. Byłam zaskoczona, ale było to miłe zaskoczenie.

-To co może jeżeli nie masz zamiaru jeść obiadu u siebie to może przyjmiesz zaproszenie na obiad do mnie. Mama nie będzie miał nic przeciwko.

-No jeżeli mnie zapraszasz to byłoby nie grzecznie odmówić.

            Już po paru sekundach byliśmy w drodze do jego domu.

~~***~~

-Noriko- do moich uszu dobiegł czyjś głos. Pełen zaniepokojenia i troski. A następnie poczułam jak ktoś mną potrząsa. Otworzyłam leniwie oczy i rozejrzałam po pomieszczeniu stwierdzając, że znowu zasnęłam  przy czytaniu książki od Eriko.

Skierowałam wzrok w stronę, z której dobiegał głos. Na widok Inara kąciki ust wykrzywiły się w lekki uśmiech.

-No wiesz co mogłabyś mnie nie straszyć. Przez chwilę myślałem, że znowu straciłaś przytomność .- odetchnął z ulgą.

            W między czasie przeciągnęłam się i poszerzyłam uśmiech.

-Przepraszam byłam strasznie wykończona, więc pomyślałam, że przyda mi się mała przerwa.  A żeby mi się nie nudziło postanowiłam trochę poczytać.

-Ach tak rozumiem. A to, że masz zdjęcie naszej trojki to czysty przypadek?- wskazał głowa na fotografie.

            Poczułam jak na policzki wkradają się rumieńce. Momentalnie chciałam uciec i już nigdy nie wrócić.

-Używam go jako zakładki- spróbowałam jakoś z tego wybrnąć.

- Noriko. Proszę Cię nie kłam wiem, że ciężko przezywasz decyzję Jasona.

-Nawet nie wiesz jak ciężko- szepnęłam.

-Masz rację ty jako jego przyjaciółka i była dziewczyna przeżywasz to inaczej niż ja jego brat. No teraz jeżeli jesteś wypoczęta to możemy wracać do biura. Bo o ile dobrze pamiętam czeka tam na nas stos papierów.- pomógł mi wstać. Schowałam książkę do torby i ruszyłam za Inarem .

       Kiedy tak szliśmy zaczęłam zastanawiać się nad cechami wspólnymi obojga. Doszłam do wniosku, że obaj mają tej samej długości włosy ale innego koloru. Moje nie umywają się nawet w połowie do ich są jak to kiedyś ujęła Arszme w kolorze węgla. Kolor ich oczu też jest niezwykły. Tęczówki są mają odcień głębokiego błękitu.

,, Ciekawe dlaczego akurat tak musiałam ulokować uczucia."- Nie, potrząsam głową i idę dalej.

Czasami zastanawiam się co ja tutaj robię ale te myśli opuszczają mnie bardzo szybko gdy tylko spojrzę na przyjaciół. Oni dają mi siłę i nadzieję na lepsze jutro. Właśnie dzięki nim jestem kim jestem. Pracuję w akademii, która uczy  młode dziewczęta  jak żyć w świecie elity. Większość z nich pochodzi ze Slumsów tutaj dostają szansę na nowe życie, lepsze .

Nazywam się Noriko Takeshi pochodzę z miejsca, o którym nikomu się nie śniło. Z krainy lodu i śniegu . Ojczyzny wielkich szablozębnych kotów i mamutów. Pochodzę z... Syberii